زفاف في طي النسيان بقلم عبير علي

ممكن ازاى 
كان حازم مشغول البال وﻻ يستطيع التركيز فى شئ انه يعلم جيدا انه رأها قبل ذلك ولكن ﻻيستطيع ان يتذكر حاول كثيرا وبالفعل اقترب ولكن ﻻ يستطيع ان يحدد وايضا اختها مع انها نسخه منها ولكن عيناها تشبه كثيرا عيون 
دخل رامى صديق حازم ولم ينتبه له 
_ايه يا بنى مالك اللى واخد عقلك 
_ايه يا رامى ما سمعتش قبل كده عن اﻻستئذان 
_ﻻ سمعت بس سمعك انت اللى تعبان يا بنى السكرتيره اتصلت على التليفون وانا بقالى ساعه بخبط وﻻ حياه لمن تنادى ايه سرحان فى ايه 
_واحده شفتها امبارح فى الفرح وعايز افتكر انا شفتها فين قبل كده 
_ايه ناوى تلعب بديلك وﻻ ايه دى لو سلمى عرفت هتقتلك 
_يا بنى ما قصدش حاجه بس انا متأكد انى عارفها بس مش فاكر شفتها فين وكمان اختها 
_البت وأختها ايه يا بنى ارحم شويه 
_عندها خمس سنين يا فالح بس فيها شبه من مش عارف انا شكلى بدأت بخرف 
_شبه مين حد تعرفه 
_بص انت على الصوره وقولى 
_يخربيتك البت مزه 
_ما تركز يا بنى بص على البنت الصغيره 
_شكلها هى كمان هتطلع مزه زى اختها بس شفت العيون دى فين قبل كده معقول دى شبه ﻻ يابنى يخلق من الشبه اربعين 
على الجانب اﻻخر اصر أحمد ان يسمع القصه كامله من فريده لكى يستطيع ان يساعدها 
_جدى كان من الناس اللى سابت اﻻسماعيليه وقت الحړب بعد ما الدنيا باظت هناك ومعظم اللى يعرفهم يا إما سابوا هما كمان البلد يا ماتوا جه واستقر كان بيحب عيشه اﻻرياف كان معاه فلوس اشترى بيها ارض وبدأ يشتغل فيها وأندمج مع أهل البلد لما جه يتجوز الناس مع انها بتحبه وبتحترمه بس محدش وافق عليه وهما ميعرفوش اصله او فصله لحد ما عرف جدتى كانت بياعه شاى فى الموقف بس كانت بميه راجل زى كان دايما يقول محدش بيعرف يكلمها كانت بتكسب لقمتها بالحلال واللى كان بيتجاوز حده معاها كانت بتديله على دماغه وجدى كان واحد منهم بعدها اتجوزها كانت يتيمه وملهاش حد مقطوعه من شجره زى ما بيقولوا مهمهاش هو كان ايه المهم ساعتها وانه راجل بجد خلف منها والدى وبعدها بتلت سنين جابت عمى بس جدتى ماټت وهى بتولد زعل عليها طبعا بس اتماسك وعدى المحنه علشان وﻻده ابويا مدخلش مدارس وﻻ اتعلم كان اﻻبن الكبير وﻻزم يكون سند ابوه بس عمى كان مدلع جدى حاول يعوضه فراق امه وابويا كمان كان بيحبه أوى كبروا اﻻتنين ابويا بقى فلاح ابن فلاح وعمى كان بيتعلم احسن تعليم عمى كان عنده طموح وكان عايز يخرج من اﻻرياف ويروح المدينه والتطور وفعﻻ دخل كليه الهندسه كان بيقعد فى سكن الطلبه وكان كل ما يجى يتخانق مع جدى كان عايزه يبيع اﻻرض وينتقلوا خالص من هناك طبعا جدى كان رافض الفكره نهائيا كان عنده اﻻرض شرف مينفعش يفرط فيها ابويا اتجوز امى واحده من عيله على قدهم بس كانت بتحبه قعدوا كام سنه من غير خلفه طبعا جدى كان عايز حفيد وبرده وريث كان عنده اراضى كتير وأطيان زى ما بيقولوا حاول مع أبويا انه يتجوز تانى بس مرضيش كان بيحب امى جدا وكان مستحيل يزعلها فضلوا سبع سنين مت غير خلفه طبعا مشاكل كل يوم مبقاش قدام جدى غير عمى بقى يدورله على عروسه طبعا عمى ساعتها كان اتخرج واشتغل كمان واستقر بعيد عنهم كان بيجى اجازات وطبعا اﻷجازه كانت بتنتهى بخڼاقه بسبب الجواز فى اخر مره جدى هدد عمى انه لو ما اتجوزش هيحرمه من الميراث وواحد زى جدى مش بېهدد على الفاضى ﻻ بينفذ وفى يوم لقوا عمى دخل عليهم وفى ايده ولدين
واحد عنده ست سنين والتانى عنده تلاته عمى طلع متجوز من بنت الدكتور بتاعه ومخلف منها بس مقالش لحد من اهله ممكن تقول كان مستعر منهم مراته من عيله غنيه وليها اسمها وهما ناس على قدهم طبعا فى اراضى واملاك بس مفيش مكانه ﻻسم العيله ومهما عملوا هيفضلوا فلاحين علشان كده عمى كان عايزهم يبيعوا اﻻرض كان عايز ياخد نصيبه من جدى وهو على وش الدنيا بس طبعا لما لقى ان الموضوع هيوصل للحرمان من الميراث كان ﻻزم يعرفوا انه متجوز طبعا حصلت خڼاقه بين جدى وعمى بس جدى صفى علطول وسامحه علشان جاب الحفيد والوريث كمان وطبعا علشان كان ولد مراته مجاتش معاه طبعا كان اهلى دون المستوى بس برده جدى مزعلش منها ماهى بقى اللى بقت فوق الكل فى الفتره دى امى حملت فيا طبعا جدى فرح أبويا كمان كان نفسه يبقى أب ومكانش مهم عنده اللى جاى ده ايه بس جدى كان مستنى الولد يوم ما أمى ولدت وجيت أنا جدى زعل بس ابويا وامى كانوا فرحانين بيا يوم سبوعى كانوا اول مره يشوفوا مرات عمى وساعتها أتأكدوا انها عمرها ما هتيجى تانى او انها تقبلهم كعيله جوزها وكانت ﻻزم تعاملهم باحترام علشان الميراث عدت سنين كتير وطبعا عمى بيجى زياره هو ووﻻده يوم او يومين وبيتحجج ان مراته مشغوله سيده مجتمع بقى وكمان بقى عندها بنوته صغيره محتاجه رعايه أهلى كانوا بيحبونى جدا وخصوصا ان امى معرفتش تخلف تانى وجدى كمان كان اوقات بﻻقيه شديد معايا واوقات حنين كان رافض انى أدخل المدرسه يعنى البنت ملهاش غير بيتها كنت طبعا زعﻻنه كان كل اللى بيلعبوا معايا وكمان جيرانا راحوا المدرسه وانا ﻻ ابويا حاول كتير انه يقنع جدى بس برده موافقش وابويا مينفعش يكسر كلمه جدى فى الفتره دى وﻻد عمى كان بيجوا زياره كنت بحب اوى اﻻيام دى كانت ناس كده يعنى حاجه جديده عن الناس اللى انت متعود تشوفهم ابن عمى كان اكبر منى بسبع سنين كان بيقعد يتكلم معايا ويلعب معايا طبعا وقت ما يبقوا موجودين كنت انا بتركن على الرف طلبت من ابن عمى انه يكلم جدى انه يوافق انى اتعلم طبعا جدى مش بيرفضله طلب وفعلا وافق ودخلت المدرسه فى السنه الجديده حبيت ابن عمى يعنى كان هو السبب فى فرحتى كنت فاكره ان اﻻحساس هيفضل كده عرفان بالجميل بس اتطور وانا كنت عبيطه مش فاهمه ايه اللى بيحصل كنت كل اللى عارفاه انى ببقى فرحانه قوى وهو عندنا ومش عايزاه يمشى طبعا زمايلى فى المدرسه كانوا مفتحين وفاهمين الدنيا كويس عنى عرفت انى اللى حاسه به ده حب وبقيت احلم باليوم اللى هلبس فيه الفستان اﻷبيض ويبقى عريسى وبقيت اذاكر وأجتهد علشان ادخل كليه وابقى زيه وانه يبصلى لما خلصت اعدادى فى ناس بدأت تتقدم ده عادى فى اﻷرياف علشان كده أبويا قعدنى من المدرسه مع انى كنت جايبه مجموع كبير وكنت عايزه أدخل ثانوى بس والدى رفض والمره دى جدى هو اللى وافق انى اكمل بس دخلت ثانوى تجارى علشان هو اللى فى بلدنا قولت مش مهم ممكن برده انجح بمجموع كبير وادخل كليه كنت فاكره ان حبى ده هيقل مع الوقت يعنى كنت فى فتره مراهقه وكنت بشوف البنات اللى معايا كل اسبوع بيكلموا واحد جديد بس كان كل اما أشوفه احس انى طايره من الفرح بعد امتحانات سنه اولى على طول عمى كان عندنا جدى اتصل بيه كان عايزه فى موضوع مهم لما جه دخل هو وجدى وأبويا بعدها بشويه سمعنا صوت خناق جامد وكان صوت جدى اللى بيزعق فضلنا انا وامى بره مش فاهمين حاجه والصوت كان عمال يعلى ومره واحده لقيت الباب اتفتح وعمى خارج وبيبصلى بصه غريبه قوى زى اللى عايز يقتلنى وبعدها خرج ابويا ومتكلمش طبعا ﻻ انا وﻻ امى كان عندنا الجرأه ان احنا نسأل فى ايه بعدها خرج جدى ونده عليا وحط ايده على كتفى وقالى فعلا انى هتجوز ابن عمى طبعا كنت طايره من الفرح ومش مصدقه ان الحلم بتاعى هيبقى حقيقه بس كنت مستغربه ردت فعل عمى ومش فاهمه ليه كان بيزعقوا وبيتخانقوا بس كل ده ما همنيش الفرحه نساتنى كل حاجه وبقيت بحلم باليوم ده واتصور هو عامل ازاى دلوقت وياترى فرحان زى ما انا فرحانه وانه بيحبنى بس كنت بقول لنفسى انه عمره ما بين حاجه يعنى معاملته كانت عاديه بس رجعت وقولت انه علطول جد فأكيد محبش يعمل حاجه غلط وخطبنى من جدى كنت عماله افكر البس ايه لما يجى كنت بلبس لبس عادى الجلاليب الملونه جامد دى والترحه اللى يدوب تتحط على الشعر كده وما كنتش بعرف اعمل حاجه بمعنى اصح كنت أقرب من
الغفير بشكلى وقتها كان عندى 17 سنه وكنت طلعت البطاقه وفعلا كتبوا الكتاب وكانت الدنيا مش سيعانى من الفرحه بس مكانش باين عليه انه فرحان وكمان محدش كان معاه كان هو وعمى بس والشهود كان ناس جيرانا حددوا الفرح بعدها بأسبوع نزلت مع امى أشترى الحاجات اللى نقصانى وكنت بدور على فستان فرح طلبت منه انه يجى معايا ندور على فستان كنت عايزه نخرج سوا نقعد مع بعض ﻻنه من يوم كتب الكتاب مقاليش حتى أزيك مرضيش يخلينى اجيب فستان وقالى ان جدى مستعجل على الجواز وانه مش هيبقى فى فرح فاملوش ﻻزمه الفستان ما قلتش حاجه بس كان نفسى أسأله هو ليه دايما مدايق يعنى مش شكل عريس جديد وفعﻻ جه يوم الفرح يا دوب فرع نور وزفه صغيره ادام البيت وبرده محدش من اهله حضر غير عمى طبعا احنا كنا فى اﻷرياف وﻻزم دليل برأه البنت طبعا مقدرش أحكيلك التفاصيل بس اللى أقدر أقولوه انى عرفت وقتها هو بيكرهنى أد أيه وانى بعد الليله دى عمرى ما هعرف اقرب من حد او ان حد يقربلى شفت فيها ړعب يكفينى عمرى بحاله جت الصبحايه ومقلتش على اللى حصل لحد كنت لسه خاېفه وبعد ما مشيوا لقيته بيبصلى جامد اټرعبت ونفس اللى حصل حصل تانى فضلت قاعده ضامه نفسى وخاېفه اتحرك من مكانى وفضلت اعيط لحد ما لقيت عينى بقت زى اﻷرض البور رفعت راسى لقيته باصصلى خفت قوى بس لقيته قرب منى جامد ورجع مره واحده وطلع بره قولت انتهز الفرصه واروح اقول ﻻمى على اللى حصل بس ملحقتش ﻻقيت جدى واقع على اﻷرض وأبويا وعمى بيفوقوا فيه وأمى بټعيط لما شافونى افتكروا انى زعلانه على جدى